اي شهيد ! عشق را بـا خـون خـود كردي تـو معنـا اي شهيـد! خـويـش را بـردي بـه اوج عـرش اعـلا ، اي شهيد! زنـدگي تسليم تـو شد ، مــرگ خــالي از عــدم زنـده تــر از تـو نمي بينـم بـه دنيــــا اي شهيـــــد! در كـلاس عشـق تــو ، استــادهــا بنشستــه اند كـــز تـو آمـوزنــد ســــرمشق الفبـــا، اي شهيد! نــور مي پــاشي بسان مــاه بــــر قصر امـل عشـق مي نوشد ز تـو عــاشقترين ها اي شهيد! مـأمـنِ جــانْ پَـرورت ، ســـــرمنــزلِ مقصـــودها حـــاصلي از بــاورت ، روحِ تـجلّا اي شهيـــــــــد! عـــالمي حيـــر

محشر جانسوز در غـروب ياس طوفان گشت برپا با علــــي (ع) موج موج از ديده خون بگريست دريا با علي (ع) چاه را در حسرت ِ اشك ِ زلالـــي تشنـــــــه تر ماه را در سينه غربت هــاي فــــردا با علي (ع) آسمـان نـامهـربـانــي در زمين را شاهد است عــــشق مي نالــيد آن هنگام تنـها بــا علي (ع) در دل ِ ظلمت نفوس شــــهر ساكت بود ليك محشري جـــانسوز داير كرد صحرا با علي (ع) محضــــر بشكستهْ بــا ل انبــوهي از جنّ و ملك در تضـرّع دســت مي بــردند بالا با علي (ع) ابر ِ آهــــي

بهار آمده بــهار آمـده خـود را کمی تکان بدهیـــد برای قلب مریض و شکستــه جان بدهیـد همیـشه حال زمانــه چنیـن نـمی مـانـد امیـد زنـدگی اینک بـه عاشقان بـدهیـد رسیــده آخــر عمر خیالِ خستــه دلان برای مُــژده، همیـن را بـه سالکان بدهید زلالِ بــاورِ مـا را در آسمــانِ خـــــــدا بــرای اهلِ تـوهّم کمـی نـشان بدهیـد کجا شد آنـکه بـه دادا کنایه ها میگفت؟! اگـــــر نـمُـرده بـرایـش ز نــو امان بدهید مــن از دیـــار محبّت رسـالتـــــی دارم بپُرس عاطفه را چون ب

انتظار * یکدم بیا و عالمِ جان را صفا ببخش ! برگی ز معرفت به منِ بینوا ببخش ! دستم بگیر و بر دِهِ نامرئی ات رسان وین شهر را به اهل ریا و هوا ببخش ! دارم اگر لیاقتِ دلدادگی تو را لبتشنه کن به ساقیِ کرب و بلا ببخش ! عمرم گذشت و دیر شد آن موعدِ وصال این کوتهی ، تو بر حقِ گلگون قبال ببخش! دورم ز رسم دوستی و مهربانی ات تقصیر از زمانه ببین و مرا ببخش! قلبم فتاده پای تو چون شرمسارها رحمی نما به خاطرِ اهلِ وفا ببخش ! من منتظر به لطفِ توأم ای لقای عشق بر روی زخمِ این دلِ غمگین دوا ببخش! کی می نهی قدم به درِ آستان